ตามบันทึกในวรรณคดี ในสมัยราชวงศ์ถังในประเทศจีน โดยทั่วไปแล้วชาทุกชนิดจะผลิตในรูปของชาเค้กและชาแบบกลุ่ม เช่นเดียวกับผู่เอ๋อในตอนนี้ แต่ชาในยูนนานตอนใต้ในเวลานั้นกลับตรงกันข้าม โดยทั่วไป ชาหลวม ประเภทต่างๆ.

จนกระทั่งราชวงศ์หมิง "เตียนลื้อ" เริ่มบันทึกว่า "โลกที่ใช้คือชาผู่เอ๋อร์ทั้งหมดซึ่งนึ่งเป็นกลุ่ม" นี่แสดงให้เห็นว่าหม้อนึ่งความดัน "ผู่เอ๋อ" ปรากฏขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง ในราชวงศ์ชิง เนื่องจากความชื่นชมและความรักของราชวงศ์ ชาผู่เอ๋อร์จึงเข้าสู่ความมั่งคั่งครั้งแรกในฐานะ "เครื่องบรรณาการ" และกระบวนการผลิตและประสบการณ์ต่างๆ เช่น การทำสีเขียว การรีด การอบแห้ง และการนึ่งด้วยไอน้ำก็ค่อยๆ ได้รับการแก้ไข

ในยุคที่ขาดความช่วยเหลือทางกลและการผลิตด้วยมือส่วนใหญ่ กระบวนการขึ้นรูปของชาผู่เอ๋อส่วนใหญ่อาศัยการป้อนข้อมูลของมนุษย์จำนวนมากเพื่อให้เสร็จสมบูรณ์ จนถึงตอนนี้ ในภูเขาชาที่สำคัญตามแม่น้ำล้านช้างในยูนนาน คุณสามารถ ยังคงพบทักษะดั้งเดิมของการบดด้วยมือและกดเพื่อปั้นผู่เอ๋อ

ด้วยการพัฒนาเครื่องจักรวิธีการกดเค้กชาเช่น hydraulic tea pressing machines ค่อยๆ ได้รับความนิยม คำถามคือ แบบไหนดีกว่าการกดหินแบบแมนนวลแบบดั้งเดิมกับเครื่องจักรไฮดรอลิกที่ทันสมัยในการกดใบชา?

ขั้นตอนการกดแป้งเค้กด้วยมือ: ขั้นแรก นึ่งชา นึ่งชาให้นิ่ม และละลายเจลชา จากนั้นใส่ชาลงในถุงผ้าสะอาด นวดชาให้เป็นเค้กกลม แล้วใช้หิน โม่เพื่อกดเค้กเพื่อให้ชาเป็นรูปเค้ก